Het gebouw waarin de Entrepôt gevestigd is is één van de oudste op de Vlaamse Kaai. Na het slopen van de Spaanse wallen en het Zuidkasteel in de jaren 70 van de 19de eeuw werden er drie dokken gegraven op het zuid. Op de voorgevel staat nog steeds de benaming van de eerste eigenaar Brouwerij Brys Bornem. De biertonnen werden per binnenschip aangevoerd uit Bornem en dan opgeslagen in het magazijn in de Burburestraat. In het gebouw huisde de administratie .Tijdens het interbellum werd het de hoofdzetel van een koffie makelaar. Na de tweede wereldoorlog verwerd het tot een opslagplaats voor olie en benzine. Het dempen van de zuiderdokken in 1967 en het slopen van de hippodroom luidde de teloorgang in van het ooit zo majestueuze Zuid. De dokken werden grotendeels gevuld met baggerspecie die Nederlandse aannemers gratis kwamen storten en dit in dezelfde periode dat het gifschandaal van Lekkerkerk werd veroorzaakt. Dat is dan ook de reden waarom de dokken niet terug worden opengelegd) Rond 1970 werd er terug een piepklein café van gemaakt,genaamd Binnen&Buiten.(De vlag dekte de lading)In 1989 ging het failliet. Na een jaar leegstand besloot ik het gebouw zijn vroegere glans terug te geven. Op dat moment gaf het plein nog een desolate, lege aanblik en was de buurt door jarenlange verwaarlozing en leegstand duidelijk achtergesteld.

L’Entrepôt du Congo opende zijn deuren op 17 januari 1991.(Diezelfde avond begon de eerste Golfoorlog met het spectaculaire bombardement op Bagdad). De opening was om 19 uur gepland maar dat bleek nogal ambitieus te zijn. Er diende nog zeer veel te gebeuren. Maar ik besloot dat te benadrukken in plaats van het te verstoppen. Dus alle medewerkers kregen een witte overall aangepast, het café werd volledig leeggemaakt en op het moment dat het volk begon binnen te stromen, starten wij met het ineenzetten van de tafels, het uitpakken van de stoelen, het verder schilderen van de muren en het afwerken van de toog en dergelijke.
Sedertdien is er zo weinig mogelijk aan het interieur veranderd. Alle mooie café’s uit mijn jeugd waren afgebroken (de Locarno, café d’Ella Pez,de Paôn Royale enz.,) en in een vlaag van nostalgie had ik besloten daar mijn inspiratie te zoeken. Ik wou een stationsbuffet annex brasserie oude stijl. Een terugkeer naar het oercafé, een plaats waar iedereen zich thuis kan voelen, waar rang en stand leeftijd of gezindheid van geen tel is. Het doet me plezier dat vele jaren later de Entrepôt nog steeds een begrip is in Antwerpen.
Wim Erpels